Zawodnicy niscy

1. Rozgrywający; Point guard (PG); Jedynka
najczęściej najniższy zawodnik w zespole koszykarskim, szybki, zwrotny, mający w zanadrzu wiele zagrań, nie bojący się gry „1 na 1”. Od zawodnika tego wymagane jest wiele asyst, przechwytów i brak strat. Wielu koszykarzy grających na tej pozycji jest też obdarzonych rzutem. Mogą wtedy grać wymiennie jako rozgrywający lub rzucający obrońca, gdzie spełniają rolę strzelca.

2. Rzucający obrońca; Shooting guard (SG); Dwójka
od zawodnika tego wymagana jest umiejętność zdobywania wielu punktów. Zawodnika, który potrafi z powodzeniem grać na pozycji SG i SF nazywa się swingman.

Gracz neutralny/przejściowy pomiędzy niskimi a wysokimi

3. Niski skrzydłowy; Small forward (SF); Trójka
od zawodników na tej pozycji wymagane jest zarówno wspieranie niższych i wyższych graczy oraz duża wszechstronność w obronie (bloki i przechwyty) i ataku (rzuty z dystansu i spod kosza).

Zawodnicy wysocy

4. Silny skrzydłowy; Power forward (PF); Czwórka
od graczy na tej pozycji wymaga się skutecznej gry w obronie (bloki, zbiórki) ze względu na wzrost oraz skutecznej gry pod koszem (chociaż niektórzy zawodnicy dobrze rzucają z dystansu np. Dirk Nowitzki).

5. Center; Center (C); Piątka
centrami zostają najczęściej najwyżsi gracze w drużynie. Działają zwłaszcza pod koszami, i to zarówno swoim, jak i przeciwnika. Ich głównym zadaniem jest zdobywanie punktów spod kosza, zbieranie piłek z tablicy i blokowanie rzutów rywali. Przez długie lata center był najważniejszą postacią w drużynach NBA. Ponieważ jednak także na innych pozycjach zaczęli pojawiać się bardzo wysocy gracze (np. Dirk Nowitzki 213 cm), klasyczni centrzy stali się wymierającym gatunkiem. Ich miejsce zajęli gracze, których atutem była nie tylko postura, co raczej przebojowość, np. Ben Wallace najlepszy obrońca NBA ma 206 cm. Shaquille O’Neal jest przykładem starego typu centra

Opracował: PeKa

Źródło: Wikipedia: The Free Encyclopedia